Дэінстытуалізацыя

Як паводзіць сябе з людзьмі ў інвалідных вазках? Ці трэба ім дапамагаць? І як гэта рабіць? Яны самі распавядаюць пра тое, пра што нам сорамна ў іх спытаць.

Зламаўся пазваночнік, але не зламалася жыццё

Офіс па правах людзей з інваліднасцю сумесна з прадстаўнікамі зацікаўленых арганізацыяў Кобрына сабраў інфармацыю аб разнастайных паслугах, якія прадастаўляюцца людзям з інваліднасцю ў гэтым горадзе. У чым навізна і ўнікальнасць гэтай працы, распавядае эксперт арганізацыі, каардынатар кампаніі "Уключэнне людзей з інваліднасцю ў мясцовую супольнасць" Галіна Крот.

– Унікальнасць праведзенай працы ў тым, што мы ўпершыню паспрабавалі апісаць увесь комплекс паслуг, якія можа атрымаць чалавек з інваліднасцю ў канкрэтным горадзе. Мы ўсе прывыклі штодня карыстацца тымі ці іншымі паслугамі, аднак мы ніколі не думалі пра тое, які іх аб'ём. Прыклад Кобрына, з якім мы працавалі, паказвае, што нават у параўнальна невялікім горадзе іх досыць шмат.

Незалежнае пражыванне людзей з інваліднасцю – гэта трэнд сацыяльна-развітых краін, да якога ў нашай краіны ёсць усе шанцы падцягнуцца, лічаць спецыялісты. Галоўнае – правільна арганізаваць сацыяльную падтрымку, выбудаваўшы ў мясцовай супольнасці такі комплекс паслуг, які дазволіць “асаблівым” людзям рэалізаваць свае правы на працу, на выбар, на годны ўзровень жыцця і дасць магчымасць самастойна арганізаваць сваё жыццё.

Як адзначае каардынатар праектаў Офіса па правах людзей з інваліднасцю Сяргей Драздоўскі, гістарычна кожная краіна мае свае механізмы сацыяльнай апекі, якія фармаваліся ў залежнасці ад асаблівасцяў развіцця гэтай краіны.

На круглым стале, які пройдзе заўтра ў Брэсце, будуць абмяркоўвацца патанні дэінстытуалізацыі і развіцця сацыяльных паслуг на мясцовым узроўні для павелічэння патэнцыялу людзей з інваліднасцю да незалежнага жыцця.

– У Беларусі вядомыя паспяховыя ініцыятывы па ўкараненні элементаў сацыяльнай арганізацыі на карысць дэінстытуалізацыі, – каментуе сітуацыю каардынатар Офіса па правах людзей з інваліднасцю Сяргей Драздоўскі. – Гэта і суправаджальнае пражыванне, інстытут індывідуальнага памочніка, уладкаванне дамкоў незалежнага пражывання ва ўмовах інтэрнатаў, правядзенне адукацыйных праектаў. Аднак у цэлым гэтая дзейнасць пакуль не прывяла да з'яўлення агульнанацыянальнай праграмы. Разрозненыя намаганні многіх актывістаў не складаюцца ў агульны вынік.